Column: What goes around comes around!

Je kent het wel, die keer dat je in de auto stapt, goed gehumeurd, de zon schijnt. Je rijdt en denkt ondertussen aan alles wat je vandaag gaat doen op je werk, en wat je gaat eten. Je wil de weg oversteken, maar geen auto laat je gaan. Je wacht. En je wacht nog langer. Er rijdt verderop een auto die net op zo’n afstand is waardoor je je afvraagt of je even snel voor kan gaan of dat je het misschien toch niet gaat redden. Die auto gaat met zijn licht knipperen. Ah yes, denk je.  Je drukt je voet op het gaspedaal, want het lijkt erop dat hij je voor laat gaan. Fijn! Maar nee... Hij geeft plankgas en rijdt langs je heen met een beledigde uitdrukking op zijn gezicht, zo van:  ‘dacht het niet! Ik knipperde om je te waarschuwen, waag het niet om voor me langs te glippen! En weg is hij. Met hem is je goede humeur ook verdwenen, want nu baal je. Hoe is het mogelijk, wat een hufter!

De zon schijnt nog en je zit nog steeds in de auto, maar er is iets veranderd in je innerlijke instelling. Bij het volgende kruispunt heb jij voorrang. En die ga je nemen ook. Er staat iemand die net voor het zebrapad staat en klaar is om over te steken. Niets ervan, denk je. Blijf lekker staan waar je staat. Ik neem mijn voorang wel. Wie denk jij wel niet dat jij bent! En je gaat. De voetganger kijk je indringend aan met zijn blauwe ogen vol afkeuring. Jij baalt. Hij baalt. Nu zijn er twee.

Bij het neerleggen van het magazine die ik zojuist bij de kapper las, krijg ik een idee. Wat een inspirerend artikel las ik net! Het ging over een vrouw die in de Verenigde Staten allerlei leuke acties bedacht om mensen een leukere dag te bezorgen. Volledig anoniem. Ze stopte lieve briefjes in de boeken die ze leende bij de bibliotheek voor de volgende lezer. Ik kan me zo het gezicht voorstellen van diegene die het briefje aantreft. Is dit voor mij? Ja, er staat wel “lieve lezer” op... Of ik lief ben, weet ik niet, maar ik ben wel degene die het boek aan het lezen is waar dit briefje in zit, dus het is voor mij. Wat leuk! Wat gek! Wat apart. De innerlijke pret van de lezer begint langzaam zichtbaar te worden. De mondhoeken richten zich langzaam naar het plafond. Het begint steeds meer op een waarachtige glimlach te lijken.

En zo voert die dame veel meer leuke acties uit. Zelfs haar kinderen raakten geïnspireerd. In plaats van de bel in te drukken bij buren en snel weg te rennen en een ingepakte drol achter te laten die ze in de fik hebben gestoken, laten ze een bloeiend klein plantje achter met een lieve brief. Of een klein cadeautje. Wat een uitkomst! Je bent net zo verrast door een cadeautje als wanneer je een brandende drol aantreft, alleen dan bij het eerste ben je blijverrast. Geraakt door het anonieme gebaar. Vol vraagtekens ben je dan... “wie heeft aan mij gedacht?”Wie vindt dat ik een bloemetje verdien? Ik zie het al voor me. Het lijkt net valentijnsdag. Wat is de kans dat die persoon na zo een plezierige actie zelf ook iets leuks voor een ander gaat doen? Vele malen groter dan bij diegene van het eerste voorbeeld die in de auto zat. En als er voldoende goed gedaan wordt, wordt het doorgegeven. En ooit komt het weer bij de eerste gever terug. Dit vond ik zo inspirerend, dat ik het nu altijd meeneem in mijn training 100% Jezelf.  Want een betere wereld begint bij jezelf...

Pascale Schwartz