Column: Help! Ik ben een workaholic

Een workaholic? Ja...dat ben ik! Aangezien ik daarbij ook nog hardleers ben, maak ik mijn leven hiermee niet erg gemakkelijk.  Dat is zo. Oh...lessen, die heb ik al gehad. Het negeren van al die signalen die mijn lijf aangaf. Dat kon ik erg goed. Hoezo was ik zwaar verkouden en moest ik thuis blijven? Onzin, daarmee kan ik toch naar mijn werk? Het is wel jammer dat ik mijn collega’s hiermee aanstak, maar ja...mijn werk moest toch ook af? De wet van de sterkste. Degene die overleeft. En met koorts? Nou, daarmee kan ik echt nog wel achter de computer kruipen hoor. En het een en ander afmaken. Met alles onder de 39 graden valt te werken, toch? Hoezo onverantwoord?

En toen kwam het. Als donderslag bij heldere hemel had het me bijna van mijn leven beroofd : een hersenvliesonsteking. Toen moest ik wel gedwongen rusten. En je hoorde mij niet eens erover klagen, dat ik daarvoor vier weken lang in het ziekenhuis moest liggen….
Maar ja, je raadt het al, ik laat me niet snel uit het veld slaan. Ik kon binnen twee weken het ziekenhuis verlaten, en naast een intensief rehabilitatieprogramma van 5 uur per dag oefenen om mijn knie opnieuw te leren buigen, kon ik nog wel gauw een uurtje per dag aan het marketingplan van mijn werkgever besteden. Hoezo mijn knie? We praten toch over een HERSENvliesontsteking hier? Ja...dat klopt. En toch had mijn knie hierdoor ook een klap gekregen. De lieve bacterie was op zoek naar een zwak gewricht waardoor ze zich snel en eenvoudig kon vermenigvuldigen. En dat deed ze ook.

En toen kwam de re-integratie op kantoor. Ik moest mijn plek opnieuw veroveren. In een zeer moeilijke sfeer. Onder super zware omstandigheden. Maar hé, ik ben geen watje.
En toen kwam nog een klap. In een andere vorm en met een andere kleur: een burn-out. Ja, gek he. Eindelijk zag ik het licht. Hoera! Ik veranderde van baan, en werd trainer bij een grote organisatie. Daar moest ik ook keihard werken. En trainers werden, naast hun eigen persoonlijke drive en inzet, nog eens extra door de werkgever onder druk gezet. Dat trok ik niet meer jarenlang zonder nieuwe signalen van mijn lichaam. Mijn maag speelde op. Zorgen noemen we dat. Zorgen voor mijn gezondheid. Ik heb toen ook die baan opgezegd. Klaar was ik ermee. Ik vertrouwde erop dat hetgene wat voor mij bedoelt was, uiteindelijk wel op mijn pad zou komen. En dat gebeurde ook. Ik begon mijn eigen Training en coachingpraktijk. Echt fantastisch om voor jezelf te werken. Je kunt niet meer de schuld geven aan een ander voor al dat harde werken. En ja, ik werk nog steeds (te) hard. Het is net zoals alcoholist zijn. Dat ben je, dat is de aard van het beestje: dat ben je altijd, dat is een gegeven.  Maar gelukkig slaagde ik erin om steeds meer tijd voor mezelf te nemen. En zachter voor mezelf te zijn! Dat heb ik mede te danken aan mijn praktijk en mijn training 100% Jezelf. Want elke  deelnemer en coache die met dit hardnekkig onderwerp bij mij komt aankloppen, is een prachtige spiegel voor mijzelf. Ik leer net zoveel van hen als zij van mij. Door ze te helpen het patroon te doorbreken, kom ikzelf ook steeds verder. Stapje voor stapje...

Pascale Schwartz