Column: De "green eyed" monster

"Jaloezie is mijn ondergang," zegt Sasha. We zaten een heerlijk kopje verse muntthee te drinken op een verwarmd terras in Amsterdam. Zij is me dierbaar. Een prachtige vrouw. Donker krullend haar, lichtgroene ogen. "Ook als ik lekker op de bank tegen mijn vriend aan kruip, kan ik me niet ontspannen. Ik zap naar een ander kanaal zodra er een mooie vrouw op TV verschijnt. Het is een kwelling, " zegt ze. "Weet ik," bevestig ik. "Ik herinner me de vrouw die naar je vriend glimlachte toen jullie samen hand in hand liepen ... Je had haar wel kunnen schieten," zeg ik ernstig. "Hij kan er niet meer tegen," zegt ze met tranen in haar ogen. " Het is zo irritant dat ik altijd een knappe vriend tref," zucht ze. "Ja," zeg ik glimlachend, "erg vervelend, zo'n mooie man."

Maar ik leef met haar mee, want ik weet uit ervaring hoe het is om door de "green eyed monster " vergezeld te zijn. Jaloezie maakt zoveel kapot...

Ze lees mijn gedachten en vraagt me: "hoe ben je er eigenlijk zelf vanaf gekomen?" Ik hoef er niet over na te denken. Ik weet het al. "Het was ineens weg," zeg ik. "Dat meen je niet," zegt ze. "Hoe kreeg je dat voor elkaar? " "Het gebeurde toen ik na een heerlijk dag trainen het evaluatieformulier van een aantal deelnemers las. Ze hadden geschreven dat ze het zo bijzonder vonden dat ik alles in de gaten had en er meteen op inspeelde. Ik realiseerde me toen dat jaloezie me scherp heeft gemaakt en daar ben ik zeer dankbaar voor. Het is namelijk een eigenschap waar je heel veel aan hebt als je een grote groep mensen in beweging wilt krijgen."

Sasha is nu stil. Bedachtzaam kijk ik in de spiegel van het verleden: haar mooie groene ogen. Zij die graag de perfecte vrouw wil zijn, de allerbeste in alles. Ik kan het niet laten om haar toch een beetje te coachen vanavond, ook al doe ik dit niet graag bij mijn vrienden. Maar ik wil haar helpen zoals mijn deelnemers mij geholpen hebben. Ik adem diep in en vraag: "Stel je voor dat je de allerleukste vrouw op aarde zou zijn. Zou Dennis dan niet meer naar andere vrouwen kijken?" Ik zie een flits van verontwaardiging op haar gezicht verschijnen. "Nee," zegt ze met een verdrietige blik in de ogen. "Nee, dat geloof ik niet". "Jij houdt toch van schilderijen?" zet ik door. "Klopt," zegt Sasha. " Wil je al die mooie schilderijen die je tegenkomt naar huis meenemen?" "Doe niet zo gek," zei ze. "Daar heb ik toch geen ruimte voor". "Juist," zeg ik. "Zou je vriend dat wel doen?" Ik zie het gebeuren. Het kwartje valt.

Pascale Schwartz